آخرین مطالب
امکانات وب
)آذربایجان سرزمین هنر و هنرپروری است که در طول تاریخ هنرمندان وهنرسازان بسیاری را در دامان پربرکت خود پروریده وتقدیم ایران زمین نموده است.به دلیل شرایط اقلیمی و ویژگی های تاریخی ،هنرهی سنتی و صنایع دستی همواره مورد توجه و استفاده مردم آذربایجان بوده و رفته رفته به بخشی تفکیک ناپذیر از زندگی آنها تبدیل شده است.
به شکلی که امروزه ردپای انواع گوناگون این هنر ها در بخش های مختلف وروزمره مردم آنقدر دیده میشود که نبودش قابل باور نیست.آوازه کاشی کاران ومعرق کاران تبریز آنچنان است که تبریز وآذربایجان رابامسجد کبود وکاشی معرق های بی نظیر وفرش گونه اش میشناسند وفرش...
هنر ارزشمند و کم نظیری که با سر انگشتان ظریف و مشتاق هزاران بافنده کوچک وبزرگ از پود عشق برتار اصالت گره میخورند وسرخ لاکی میشود وآبی آسمان را یادآور می گردد.گلیم و ورنی آذربایجان ،هدیه ایست از دست عشایر که با تصویر شکسته اش،نقل کوه میگوید و نوای نی را به همراه دارد.
خاک زرخیز این دیار،کوزه گری را رونق داده تاگلدان وبشقاب های مزین به لعاب فیروزه ای وبا ریز نقش هایی از مهر وماه وکوه،چشمان هنر دوست مردم وگردشگران را نوازش دهد.
نقش های ظریف وبی مثال هنرمندان نه فقط بر بدنه سفال،که از زمان اوج ربع رشیدی وبعد ها با سلطان محمدنگارگروکمال الدین بهزاد بر کاغذ وپوست و چرم نشسته و نگارگری را رونق بخشیده و مکتب تبریز را در مینیاتور و نگارگری به شهرتی ماورای مرزها رسانده است.این ها همه آذربایجان است و آذربایجان فقط این نیست.
آنچه ذکر آن رفت قطره ای بود از دریای هنر مردمان سخت کوش دیار کوه و رود ودشت که با عشق به فرهنگ و هنر اصیل،زندگی را برای خود و دیگران،زیباتر ولطیف تر ورنگین تر می کنند.
